Oto wspomniany trailer:

Oto część pierwsza:

Mam nadzieję, że pojawią się kolejne!

Zacznijmy więc najlepiej od początku, śledząc istnienie gry w ludzkiej świadomości. Wnioski? Ta gra nie istnieje! Słyszałem mniej więcej ile kosztowało jej wydanie i powiem szczerze: za mało z tej kasy poszło w reklamę. Znaleźć Gladio w Google ponad miesiąc po wydaniu gry to porażka. Jakaś stronka na fejsie z 50paroma lajkami – okej, od czegoś trzeba zacząć. Jakiś firmowy blog z nic nie mówiącym opisem gry – ekhm… przejdźmy dalej. Możliwość znalezienia gry gdziekolwiek poza stroną producenta: na chwilę obecną niemal zerowa. Tylko mi wydaje się, że ktoś za mało się stara?

Ale olewamy. W końcu jakoś dostałem swoje dwie talie. Ładne, świecące, zafoliowane, czerwone pudełka w mroczno-krwistym klimacie. Ładne logo gry, wszechobecne czaszeczki, kocie logo producenta (mam nadzieję, że nie składają ofiar Izydzie), wymagane przez UE oznaczenia. Czym z zewnątrz różnią się talie? Niczym! WTF?! Gdyby nie napisy na kodach kreskowych, to nawet sprzedawca nie widziałby czym różni się jedna talia od drugiej! Pierwszy błąd, to brak wyraźnego rozróżnienia pudełek, albo podkreślenia ich, zawartości. Fakt, że kupując karty do pokera też zazwyczaj nie wiesz, jakie są na nich obrazki, ale ja Was proszę: żeby w grze dla fanów fantastyki nie rozróżnić pudełek? Argument o kosztach przekonuje mnie tylko częściowo i mam nadzieję, że kolejne gierki z tej stajenki nadrobią to niedociągnięcie. Ale olać, w końcu wiem co otwieram!

Zrywanie foli, otwieranie pudełka (tektura nie najgrubsza, ciekawe jak długo wytrzyma?), wyciągnięcie zawartości. W środku złożona instrukcja i ponownie zafoliowana talia. W sumie standard. Instrukcja na porządnym papierze, wizualnie w porządku. Karty tak samo. Po zerwaniu folii pozytywne zaskoczenie: karty są grube, wytrzymałe, z soczystymi kolorkami, w wygodnym formacie. Po prostu bomba! Nie to co niektóre gierki z którymi ostatnio miałem do czynienia i bałem się, że przedziurawię karty palcami podczas tasowania. Wielki plus! Przyglądam się im uważniej i co widzę? Jakaś półnaga, barbarzyńska laska świeci swoimi mieczami wyginając się w różne strony. Wszystkie karty utrzymane w tej samej kolorystyce, zrobione na tej samej postaci, trochę wydają się podobne. Dopiero bliższa obserwacja wyjaśnia czemu: cała talia 36 kart to 9 wzorów po 4 karty. Z początku chciałem to trochę prześmiać, ale później się powstrzymałem, co wyjaśnię przy zasadach. Dla pewności otwieram drugie pudło i widzę to samo, tylko z inną laską. Wszystko w klimatach obrazków tworzonych na obiektach 3D – jednym to odpowiada, innym kojarzy się z grami MMO – kwestia gustu. Naprawdę mam jednak nadzieję, że gierka przyjmie się na tyle, by wydano kolejne talie z męskimi postaciami… To tyle w kwestii jakości.

Czas jednak na samą grę. I tu pojawia się największa zagwozdka: nie wiem czy traktować to jako osobną grę, czy jako narzędzie. Czuję się jakbym miał recenzować talię klasycznych kart pod kątem zasad np. pokera, albo zestaw kości jako recenzji jakiegoś sytemu RPG. I na tym polega właśnie największa zaleta, oraz największy problem Gladio jednocześnie.

Gracz trzyma w ręku swoją talię, którą intencjonalnie lub losowo ogranicza do zestawu 28 kart. Karty te dzielą się na ciosy, bloki i ruchy, które razem można łączyć w składające się z maksymalnie 3 kart kombosy, mające na celu skrzywdzenie przeciwnika. Proste. Tak przynajmniej jest w przypadku pojedynku równorzędnych szermierzy o tym samym uzbrojeniu. W klasycznym pojedynku mało prawdopodobna sytuacja, ale takie właśnie są zasady podstawowe Gladio. Całość rozgrywa się bardzo szybko i dynamicznie, a gra przynosi wiele emocji i satysfakcji. Mała ilość wzorów kart nagle staje się największym atutem w dynamice rozgrywki i przy zapamiętywaniu zasad. W 5 minut od rozpoczęcia gry nie masz już żadnych wątpliwości z nią związanych.
Po czasie jednak gracz zaczyna dostrzegać, że w sumie niewiele ma miejsca na jakieś szczególne taktyki czy zagrania: po prostu używa tego co ma w ręku, a jak nie ma nic, to dostaje „po żetonach”. Fakt, że to on (lub los jeśli nie wybiera samemu) decyduje o tym czy chce tali bardziej ofensywnej, defensywnej czy manewrowej jakoś to ogranicza, ale wrażenie dużej losowości samej rozgrywki zostaje. Przynajmniej przy zasadach podstawowych. Dla mnie w karciankach to standard, ale są tacy który twierdzą inaczej.

Talie za to są świetne w swej prostocie. Mimo iż nie różnią się między sobą niczym poza rysunkami (dzięki czemu nie ma talii słabszych czy lepszych tak przy okazji), mają w sobie ogromny potencjał. Intuicyjność zasad podstawowych, szybkość rozgrywki i łatwość ich modyfikacji sprawia, że tak jak kości do gry czy klasyczne karty nadają się idealnie na narzędzie do rozgrywania różnych gier. I tak właśnie zadziałał twórca (a przynajmniej tak twierdzi), czego pierwszym przykładem są dostępne do ściągnięcia zasady rozszerzone różnych typów broni i umiejętności. Mam nadzieję, że ta tendencja do tworzenia meta-zasad się utrzyma, bo tymi kartami naprawdę można rozgrywać pojedynki na miecze świetlne, starcia sarmatów czy zwykłą nawalankę barbarzyńskiego orka z wymuskanym elfem. Wiem już na pewno, że posiadane karty wykorzystywać będę do rozgrywania pojedynków 1:1 z bossami w prowadzonych przeze mnie RPGach, z niecierpliwością czekam też na ewentualne wyceny broni i umiejętności. Pozwolą one zróżnicować zasady rozgrywki w zrównoważony sposób (taką mam nadzieję), a możliwości stojące przed kartami wydają się naprawdę ogromne. Dodając do tego fakt, że struktura manewrów aż prosi się o bezpośredni storytelling podczas wykładania kart, otrzymujemy świetny karciany dopalacz dla naszych RPGowych pojedynków. Mam nadzieję, że wydawca szansy nie zmarnuje.
Bez wspomnianych meta-zasad i fabularnej otoczki, Gladio jako gra ma szansę zwyczajnie się znudzić i trafić na półkę jako ciekawostka. Z wykorzystaniem tych opcji może stać się podstawą mechaniki wielu klimatycznych gier i za to trzymam kciuki!

Brakuje jeszcze jednego akapitu do dwóch stron, to dodam jeszcze: szkoda, że karty nie są od razu pakowane po dwie talie. Niby dzięki temu każdy gracz ma swój komplet, ale na pewno dałoby się zaoszczędzić trochę na pudełkach i jeszcze bardziej zmniejszyć cenę (choć powiedzcie szczerze: ile znacie gier w których cała talia dla gracza kosztuje 15zł?). Do tego na pewno można by mocniej się postarać z promowaniem gry (Dlaczego nie ma jej na konwentach?! Czemu nie ma jej w sklepach?!) i ambitniej pocisnąć rozwijanie zasad. Szkoda, żeby tak fajna gra zwyczajnie utknęła w kartonach!

To tyle w kwestii marudzenia, bo chyba pobiłem już nawet Karola. Czas by było na jakieś plusiki i minusiki:

Do plusów niewątpliwie zaliczę:

+ jakość kart
+ prostotę i uniwersalność zasad
+ dynamikę rozgrywki
+ niesamowity potencjał jako narzędzia w innych grach

Do minusów wrzucę:

- małe możliwości planowania strategii rozgrywki (ale w sumie jak się dobrze zastanowię, to walka szermiercza w sumie jest walką, a nie taktyczno-strategicznym starciem armii)
- monotonność gdy na pewnym etapie nie zaczyna korzystać się z zasad rozszerzonych
- brak rozróżnienia pudełek (wstyd po całości!)

W ocenie szkolno-akademickiej daję dobry… ale jak nie będzie dalszej pracy, to w następnym semestrze postawię dostateczny!

P.S. Jednak znalazłem coś w kwestii jakości. Problem tak znikomy, że jak chcesz to możesz to wyciąć: nie wszystkie karty są wydrukowane równo. Musiałem się długo przyglądać, ale jest. Niektórym kartom zdarzają się lekkie przesunięcia ramki w prawo. Kwestia maksymalnie 1-1,5mm, ale na tych pojedynczych sztukach uważny obserwator mojego pokroju zwyczajnie to dostrzeże. Na szczęście w niczym to nie przeszkadza, nie psuje klimatu, a od strony koszulek kart jest zupełnie niewidoczne, nie ma więc obaw o to, że przeciwnik cokolwiek dostrzeże w naszej tali. Skala zjawiska do zaobserwowania na karcie w prawym dolnym rogu zdjęcia z talią.
Powodzenia!

Do sklepu trafił Nuglak, niebawem zasady specjalne do owej Bestii.

Niech zapowiedzi ulepków, które czekają na swój trwały odcisk w formach otworzy model Cienia (mającego dwa oblicza).

Piątka goblinów przyda się każdemu.

Krasnolud Druid inspirowany Obeliksem.

Krasnoludzki czaruś.

Niziołek

Piątka trupków.

No i na koniec. Scenariusze do UT zasilają zasoby Wielkiej Bibiloteki

Ciekawe jak im wyjdzie?

Dalej odzywa się kwestia gier Baltazara. Gladio jako systemik rozgrywania pojedynków na razie sam się utrzymuje, ale wymaga coraz więcej uwagi i coraz więcej zasad gier na nim utrzymanych. Ktoś kto wyrywa 40tyś PLN na rozpoczęcie jakiejś dziwnej działalności z UE, nie zrozumie pewnie ile znaczy zadłużyć własną rodzinę na kwoty wymagane do wydania dowolnej gierki. Całe szczęście mam pracę i zdolność kredytową Niestety to nie wszystko i po prostu każdą chwilę po pracy na etacie poświęcam na:
a) stukanie w klawiaturę, by wymościć nowe zasady
b) szukanie źródeł finansowania wymoszczonych pomysłów
Nie mam dotacji, nie mam Kickstarter’a… Mam tylko siebie, swojego doradcę finansowego i swoje pomysły.

Dlatego właśnie musicie mi wybaczyć brak wpisów na Najmicie i newsy na temat Gladio (czy innych gier) – po prostu mam zapierdziel.
Na dodatek zbliża się 3 odsłona Karolkonu i też ktoś ją musi przygotować… Nawet montując tekturowe znaczniki monet.

Lajf, jak mawia młodzież.
Życzę cierpliwości!

Karol

Ciekawe jak im wyjdzie całość…

Westalki, bo tak je nazwano, mimo wszystko wydają się całkiem ciekawą serią modeli. 20 Euro za grupę dowódczą i 17 za zwykłe jednostki w ilości sztuk 5 też nie jest najwyższą ceną, a jakość wydaje się warta inwestycji fanatyka…
A że całość jest wtórna? To chyba postmodernizm po prostu