Gra ta, choć może nie tak dobrze znana, to ludowa gra islandzka z ok. XIV wieku, będąca jedną z nielicznych moich zdaniem pozytywnych popłuczyn wynikających z wpływu wikingów na kulturę europejską. Przez wyspy brytyjskie dowędrowała ona do europy, gdzie stała się na tyle popularna, że doczekała się całkiem sporej liczby modyfikacji. O dziwo bardzo podobne, jeśli nawet nie identyczne gry odnaleźć można było w Azji, praktycznie aż po samą Japonię.
(więcej…)

Wybijanka to niemalże odwrotność klasycznych warcabów. Nie dość, że plansza zamieniona jest na białe pole w lewym dolnym rogu, to jeszcze jej zasady stają na głowie. Gra ta, nosząca we Francji nazwę coc-imbert, a w Rosji „poddawki”, w przeciwieństwie do tradycyjnych warcabów, nie polega na pozbyciu się pionków przeciwnika, a na pozbyciu się własnych.
(więcej…)

Warcaby ukośne to lekko przewrotna wariacja na temat zwykłych warcabów, polegająca na podmienieniu punktów perspektywy planszy. Otóż gracze nie rozstawiają pionków wzdłuż swoich boków szachownicy, a skupiają je w swoim narożniku planszy.
(więcej…)

Warcaby amerykańskie, jak sugeruje nazwa, są wersją gry najlepiej znaną w USA. Ich zasady biorą pod uwagę tę samą ilość pionków i to samo ich ustawienie, jednak zmieniają nieznacznie zasady związane z ich ruchem.
(więcej…)

Warcaby, to znana praktycznie na całym świecie tradycyjna gra planszowa, której różnorodność form jest o wiele większa, niż wyobraża sobie przeciętny gracz. Z tego właśnie powodu to one jako pierwsze pojawiają się w naszej serii klasycznych gier, jednocześnie tworząc wzór pod artykuły z tej serii. Zaczynamy!
(więcej…)